Wanneer het niet meer klopt: over mens, rol en context

Soms wordt voelbaar dat een rol of functie niet meer klopt.
Niet omdat iemand tekortschiet.
Maar omdat mens, rol en context uit elkaar zijn gegroeid.

Dat moment komt vaak stil.
Zonder drama. Zonder duidelijke aanleiding.
Maar met een hardnekkig gevoel: "Dit loopt, en toch wringt het."

Wat dan onder druk komt te staan, is zelden alleen de functie.
Het raakt ook de mens.

Het probleem zit zelden in de persoon

In veel organisaties wordt spanning snel gepersonaliseerd.

Iemand lijkt "niet meer mee te kunnen".
Er ontstaat twijfel over leiderschap, draagkracht of richting.
Coaching wordt overwogen. Of een nieuw assessment.

Maar wat vaak onvoldoende scherp wordt gemaakt, is dit:

Wat vraagt deze rol vandaag écht — binnen deze context?

Rollen evolueren.
Contexten worden complexer.
Beslissingsruimte verschuift.

En mensen?
Die blijven vaak functioneren zoals ze altijd deden — tot dat structureel niet meer klopt.

Wanneer een rol zwaarder wordt dan ze lijkt

Wat ik in de praktijk vaak zie:

sterke performers die vastlopen in een volgende rol
spanningen die "plots" zichtbaar worden
twijfel bij sleutelbenoemingen, ondanks goede profielen
onrust die achteraf moeilijk te duiden is

De signalen waren er meestal al.
Ze werden alleen niet samen gelezen.

Niet de mens op zich.
Niet de rol op papier.
Maar de relatie tussen mens, rol en context.

Mens – rol – context: één geheel lezen

Echte helderheid ontstaat pas wanneer drie perspectieven samenkomen:

1. De rol in context
Wat vraagt deze rol vandaag én morgen?
Welke complexiteit, beslissingsruimte en verantwoordelijkheid horen hier structureel bij?

2. De mens in functioneren
Hoe neemt iemand van nature beslissingen?
Waar stroomt energie? Waar ontstaat spanning, zeker onder druk?

3. De relatie tussen beide
Waar klopt het?
Waar begint het structureel te wringen — los van inzet of talent?

Pas wanneer deze drie samen zichtbaar worden, ontstaat richting.
Geen labels.
Wel verantwoordelijkheid.

Waarom dit geen coachingvraag is

Wanneer het schuurt, wordt vaak naar coaching gegrepen.
Maar coaching vertrekt vanuit ontwikkeling van de persoon.

Wat hier nodig is, is iets anders:

Denkhelderheid vóór interventie.

Eerst begrijpen wat de rol werkelijk vraagt.
Dan pas kijken wat mogelijk is — voor de mens én voor de organisatie.

Soms leidt dat tot herpositionering.
Soms tot bijsturing.
Soms tot het inzicht dat het probleem niet individueel is, maar structureel.

Dat gesprek vraagt rust. En scherpte.

Waar Taradin het verschil maakt

Bij Taradin werk ik precies op die onderliggende laag.
Niet vanuit tools, maar vanuit helder denken.

Ik word meestal discreet betrokken wanneer:

er twijfel ontstaat bij sleutelrollen
gesprekken en assessments geen duidelijk antwoord geven
de kost van een verkeerde beslissing hoog is

Het vertrekpunt is altijd dezelfde vraag:

Wat vraagt deze rol — binnen deze context — en wat betekent dat voor deze mens?

Van daaruit ontstaat een beslissingskader dat rust brengt.
Voor HR. Voor directie. Voor bestuur.

Voor wie dit herkenbaar is

Deze manier van kijken resoneert bij organisaties waar:

rollen snel evolueren
complexiteit toeneemt
leiderschap onder druk staat
menselijkheid én verantwoordelijkheid belangrijk blijven

En bij mensen die voelen:
"Het ligt niet aan mij alleen — maar ik wil wel helderheid."

Tot slot

Wanneer een rol niet meer klopt, is dat geen falen.
Het is een signaal.

Een uitnodiging om preciezer te kijken.
Naar de rol.
Naar de context.
En naar wat iemand werkelijk draagt.

Daar begint volwassen leiderschap.

👉 Wil je dit aftoetsen voor jouw context of organisatie?
Een verkennend gesprek volstaat vaak om te zien of dit het juiste perspectief is.

Wanneer het niet meer klopt: over mens, rol en context